800 jaar onderweg: pelgrimsweekenden in 2026, 2027 en 2028 |
| 2026 - 2028 |
Na de Zonneliedpelgrimage van 2025 bleek de behoefte groot om elkaar te blijven ontmoeten en samen onderweg te blijven gaan. Daarom trekken we de komende jaren verder. Met de klok mee door Nederland, provincie voor provincie. Als pelgrims, broeders en zusters, zoekend naar wat Franciscus ons vandaag te zeggen heeft. Vier keer per jaar lopen we twee dagen door één provincie. Overnachten is nadrukkelijk optioneel. Je kunt ook één dag meelopen, zelf een slaapplek regelen of heen en weer reizen. Overnachten doen we waar het kan bij parochies, kloosters, kerken of bij mensen thuis. Eenvoud staat centraal: soms slaap je op een matje in een kerk, soms op een slaapzaal, soms in een bed. De Franciscaanse Beweging zorgt voor de route en een inhoudelijk programma met ruimte voor bezinning, gesprek en stilte. Maaltijden, vervoer en praktische zaken regel je grotendeels zelf. Zo blijft het pelgrimeren laagdrempelig en trouw aan de franciscaanse eenvoud. Het is geen volledig verzorgd weekend, maar een gezamenlijke tocht waarin ieder verantwoordelijkheid draagt. Ieder weekend is anders, dus lees de informatie goed door. Dan weet je wat er verwacht wordt. Franciscus' levenspad herdenken we de komende drie jaren via een Pelgrimsroute door de 12 provincies in Nederland. Een fysieke én innerlijke reis, vol bijzondere ontmoetingen met de ander en het landschap waar we doorheen trekken. Franciscus werd in 1181 of 1182 geboren in Assisi, Italië. In die tijd waren er steeds meer mensen die vragen hadden bij de manier waarop er in hun samenleving geleefd werd. Hoe er omgegaan werd met de armen en zieken, bijvoorbeeld. Of hoe de kerk zo bezig leek met het vergaren van macht en geld. Ze wilden weten wat echt leven is, in vrede en liefde. Zo zocht ook Franciscus zijn weg. Hij groeide op als de zoon van een welvarende lakenkoopman. Rond de leeftijd van 20 jaar, zorgden verschillende levenservaringen ervoor dat Franciscus’ kijk op de wereld totaal veranderde. Hij brak met zijn oude leven, met zijn ouders, met de waarden en normen van zijn omgeving en ging voortaan door het leven als een kluizenaar. Hij herstelde vervallen kerkjes en verzorgde melaatsen. Hij ging op weg, zonder dat hij wist waar de weg hem zou brengen. Hij leefde in grote verbondenheid en betrokkenheid op de Schepping en in het vertrouwen dat de Schepper met hem optrok als reisgenoot. Pas toen anderen uit Assisi zich bij hem aansloten, en hij de volgende woorden uit het evangelie hoorde, wist Franciscus dat dit is wat hij wilde: “Neem niets mee voor onderweg, geen beurs, geen reiszak, geen brood, geen geld en geen stok. En in elk huis waar je binnengaat zeg je eerst ‘vrede aan dit huis’”. Wat ons acht eeuwen later nog altijd inspireert, is de manier waarop Franciscus met een open en vertrouwensvolle houding omgaat met de ervaringen van het leven. Als middeleeuwse pelgrim trok Franciscus rond, wandelend en levend in eenvoud; vredelievend, kwetsbaar en in verbondenheid met de gehele schepping. |